Poprzednio...
Rafe McCawley miał co do was rację.
Hyatt, uciekaj!
Odebrałem ci kopalnię. Daj mi tylko powód, by odebrać coś jeszcze.
Masz co do joty wykonywać moje rozkazy.
Masz pomóc mi przeżyć. To twoje jedyne zadanie.
A myślałeś, że po co wyciągnęłam cię z pudła?
Pan...
powraca.
REPUBLIKA ZIEMI WOLNOŚĆ I SPRAWIEDLIWOŚĆ
Nazywam się Niles Pottinger. Witajcie na Złych Ziemiach.
Przewozimy najnowszy sprzęt do wydobywania minerałów.
Jedziemy z Cedars do rozkwitającego Defiance.
To małe miasteczko, pełne siły woli...
Może nakręcimy z prawego profilu? Dużo lepiej wypada na zdjęciach.
Może, ale terraformowana skała nad pana ramieniem
nadaje panu poważny wyraz. Ludzie lubią poważnych, rozsądnych liderów.
Wiesz, kapitanie, że mówią o tobie w Nowym Jorku?
To dobrze czy źle?
Namiestnikowi bardzo się podobał twój ostatni film.
Dziękuję panu.
- Czasem mi się zdaje, że przesadzam. - Nonsens.
Jak powiedział wielki filozof ze starej Ziemi:
„To, co ekstremalne, zawsze wywiera wrażenie”.
Padnij!
Nie wstawaj.
Mamy to.
Nie chodzi im o nas, tylko o sprzęt.
O Boże.
Bink i Raul chyba nie żyją.
- O Boże! - Weź się w garść!
Weź ich na wóz.
O Boże.
Proszę. Nie widziałem twojej twarzy.
- Nie wiem, kim jesteście! - Zamknij się!
Na kolana.
Jestem oficerem Republiki Ziemi. Wysokiej rangi.
Wielu ludzi mi coś zawdzięcza.
Jeśli mnie oszczędzicie, obiecuję, że nie będę was śledził.
Wysokiej rangi? Już nie.
Odbieram ci twoją rangę.
Wyskakuj z munduru.
Do rosołu.
Na kolana.
- Nie radzę ci tego robić. - Klękaj, mówię!
Lubisz krzywdzić ludzi?
Olewać ich ciepłym moczem?
Zaraz się dowiesz, jakie to uczucie.
Co ty wyprawiasz?
Musimy spadać!
Mało spałem w więzieniu.
Przypominałem sobie twoją twarz, by zasnąć.
Cieszę się, że jej nie poraniłem.
Gdybym postępował zgodnie z tradycją mego ojca na Casti,
rozciąłbym ci brzuch, tak jak on zrobił pierwszej żonie.
Ale mam szczęście żyć w kwonyo gyendo, nowym świecie,
gdzie miłość do mojej żony pozwala mi ją oszczędzić.
Ja też mam szczęście żyć w kwonyo gyendo...
w którym kobieta i mężczyzna mogą być sobie równi.
Gdy ciebie nie było, zwiększyłam nasze zyski o 20 procent.
Powinniśmy zostać partnerami.
- Zasłużyłam sobie na to. - Tak.
Na pewno byś tego chciała.
Znowu? Na serio?
Praktyka czyni mistrza.
Podoba mi się twoje podejście do życia.
O nie. Za 10 minut mam spotkanie z pracownikami.
Czyli nie będzie seksu, bo musisz iść do pracy w burdelu?
Cóż za słodka ironia.
- Cześć, młoda. - Nie odbierałeś, gdy cię wzywałam.
- Wiesz... - Nowy burmistrz chce cię widzieć.
- Ktoś cię uczył, jak się puka? - To on mnie wychował.
Słuszna uwaga.
Możesz opisać maski napastników?
Jeden miał jakąś orientalną maskę...
z doczepionym idiotycznym porożem.
Inny miał czerwoną maskę z kolcami z łusek po strzelbie.
Takie maski nosili zawodnicy sportowi ze starej Kanady.
- Gracze śnieżnej piłki... - Hokej.
Nie mam pojęcia, do cholery!
Wiem, że nie żyje sześciu moich ludzi i skradziono sprzęt Republiki.
- I musimy go odnaleźć! - Nie spodziewałbym się cudów.
Rabusie szybko się przemieszczają. Pewnie są już 500 klików stąd.
No to zacznij pościg. Bierz tylu ludzi, ilu ci trzeba.
Ja pojadę.
Chcę skrzywdzić tych, którzy cię skrzywdzili.
Dziękuję, Churchill. To bardzo miłe z twojej strony.
Dostaniecie dodatkowe paliwo.
Przejażdżka po Złych Ziemiach to strata czasu. Potrzebujemy wskazówek.
A ja myślałem, że jesteś zawodowym tropicielem.
No właśnie. Nie jeżdżę po Złych Ziemiach, tylko tropię.
Nolan ma rację. Potrzebowałbyś wojska, by sprawdzić cały teren.
Lepiej skup się na sprawdzaniu, czy sprzęt nie wypłynie
- na czarnym rynku. - Nie prosiłem cię o zdanie.
Jesteś moim doradcą politycznym, nie obronnym. Znaj swoje miejsce.
Cieszę się, że cię nie zabili.
Co ty tu jeszcze robisz?
Jestem pewna, że kamera zarejestrowała twarz lidera, gdy zsunęła mu się maska.
Niestety, rozdeptali twardy dysk kamery.
Ale chyba dam radę to naprawić.
Masz niezłego siniaka. Powinnaś iść do doktor.
- Zamroczyło mnie tylko na chwilę. - Jessica...
Możesz mi mówić Berlin, tak jak wszyscy?
- Nie lubię, gdy zaczynasz z Jessicą. - Powinnaś się położyć.
Nic mi nie jest. Mam robotę.
Irisa pozwalała ci się tak niańczyć?
Nie. Irisa nie jest osobą do niańczenia.
Mam oczy, wiesz.
Widzę, jak na nią patrzysz i jak ona patrzy na ciebie.
Chyba przez uraz głowy kiepsko widzisz.
Bo gdyby to ode mnie zależało,
Irisa i Nolan wyjechaliby z miasta pierwszym transportem.
Nie chcę mieć z nią nic wspólnego.
Dobrze.
Cześć, szefie.
Udało nam się.
Ty matole! Co wyście sobie myśleli?
Wuju Rafe, widzisz to? To sprzęt górniczy, wotańskie lasery.
- Przetną skałę jak masło. - Wiem, co to jest!
Republikańskie świnie chcą dotrzeć do twardej skały.
A to spowoduje zawał. Stracimy setki górników.
Republika nic nie mówiła o kopaniu w twardej skale.
A po co im by był taki sprzęt?
Oni nie dbają o Defiance. Pozwolą nam spaść do wnętrza Ziemi.
- Znasz ich. Zabili pół mojej rodziny. - Josef, uspokój się!
To ty powiedziałeś, że w końcu trzeba będzie przelać krew!
Nie kazałem ci okradać konwoju Republiki, prawda?
- Kto jeszcze brał w tym udział? - Raul, Bink i O'Grady.
Gdzie oni teraz są?
Raul i Bink nie przeżyli.
Pochowaliśmy ich w lesie, a O'Grady zwiał do Cedars.
Nie wiedzieliśmy, że zareagują z taką siłą.
Myśleliście, że zrobią wam kanapki?
Zapłacili za to.
Zabiliśmy całkiem sporo żołnierzy.
Raul i Bink nie zmarli na darmo. W ten sposób ocalimy to miasto.
Przyniosłeś to do mnie do domu!
Wiesz, jak bardzo mnie pilnują?
- Myślałem, że mnie wesprzesz. - To źle myślałeś!
Moja nieobecność ci posłużyła.
Mogłeś wyjść z mojego cienia i zabłysnąć samemu.
Po śniadaniu udamy się do kwatery.
Opowiesz mi, co tam nowego.
Tato, ja tylko cię zastępowałem, gdy cię nie było.
Pomyślałem, że skoro już wróciłeś, zwolnisz mnie z tego obowiązku
- i pozwolisz się skupić na muzyce. - Chciałem, ale popełniłeś zembako.
Gdy mężczyzna odbierze życie, jest zembatso na zawsze.
Wiesz, Alak, nigdy nie myślałem, że tak się stanie.
Zawsze sądziłem, że zajmiesz się czymś legalnym, na przykład muzyką,
że się wzbogacisz, założysz rodzinę i staniesz się ostoją społeczności.
Ale się myliłem.
Jesteś jednym z Tarrów,
na dobre i na złe.
W twych żyłach płynie moja krew. Nie da się przed tym uciec.
Jedz.
Muszę przyznać, że z chęcią porozmawiam o interesach z kimś zaufanym.
- Im ktoś ma więcej władzy... - Ej, ty! Datak Tarr!
Jakim cudem znalazłeś się na wolności?
Zwolniono mnie z więzienia. Przepuśćcie nas, proszę.
Pułkownik Marsh był naszym dowódcą.
Nie zasługiwał na śmierć z rąk brudnego umarlaka.
Zabawne. On mówił tak samo.
Też mówił „umarlak”?
Czy to słowo ci przeszkadza? Przecież tym właśnie jesteś.
Ty i twój synek jesteście umarlakami.
Macie prawo być wściekli,
gdyż popełniłem straszliwą zbrodnię.
Nie oczekuję wybaczenia, ale chcę was z głębi serca przeprosić.
Błogosławiony Rayetso...
który pozwala mi oddać wam mój żal.
Byłem wkurzony wtedy w biurze.
Wielu ludzi bywa wkurzonych.
- To nie wymówka. - Cenię sobie twoje zdanie.
Naprawdę.
Ten sprzęt musiał być bardzo ważny. Chyba że chodzi o coś jeszcze.
Jeden z napastników...
Zmusił mnie, bym się rozebrał.
Przypomniało mi to o czymś, o czym latami starałem się zapomnieć.
Teraz te wspomnienia wróciły i widzę je tak jasno,
jak widzę ciebie.
Zniszczę człowieka, który mi to zrobił.
Możesz mi wierzyć.
- Chcesz o tym porozmawiać? - Nie.
- Dziękuję. - Proszę.
Podczas wojny rodzice wysłali mnie do szkoły z internatem.
W Devon.
Miałem piętnaście lat.
Chyba myśleli, że będę tam bezpieczniejszy.
W pewną zimną niedzielę...
dopiero co przyszliśmy do kaplicy i siadaliśmy w ławach,
gdy nagle...
wszystkie witraże po prostu się rozprysły.
Przybyli Wotanie.
Zamknęli wszystkie drzwi i uwięzili nas w środku.
Bez jedzenia, bez toalet.
Spędziliśmy tam 11 dni.
Podłoga była...
cała w szczynach i okruchach szkła.
Gdy mnie przytrzymali, rozciąłem sobie o nie ręce.
A oni...
Tak mi przykro.
Świat jest pełen podobnych historii.
Wiem. Dlatego to takie ważne, by o nich mówić.
Dzięki temu mniej cię ranią.
Czysty strzał, prosto w serce.
Udało ci się wyjść z obozu Reverie, co?
- Jak to zrobiłaś? - Oczarowałam ich seksapilem.
Stłuczenie lewej skroni.
Republika nie jest zbyt szczodra z ułaskawieniami.
Nie bój się, nic nie powiedziałam o twoim pomiocie iratjańskich bóstw.
I oby tak zostało.
Ach tak, pojedynczy strzał.
Zadziwiająca precyzja jak na rabusiów.
Zwykle faszerują ofiary ołowiem.
Berlin mówi, że może naprawić kamerę i odzyskać dane.
- Na ramieniu ma odcisk buta. - To wygląda jak gulanit.
- Nie, to tylko kurz. - Co ty robisz?
- Żaden gulanit. - Właśnie zniszczyłeś dowód.
Chcesz zatuszować sprawę i ochronić Rafe'a McCawleya?
- Nikt niczego nie tuszuje. Zajmę się tym. - Nie rób tego.
- Nie możesz tego zrobić. - Zobaczymy.
Za słabo go sprowokowaliście.
Widziałem jego twarz. Trafiliśmy w czuły punkt.
I mimo to was nie zaatakował?
Nie. Prosił nas o przebaczenie, gadał jakieś religijne bzdury.
- Teraz się nauczył samokontroli. - A nasza forsa?
Co mi powiesz o rzekomym napadzie rabusiów przy przełęczy Montok?
Pierwsze słyszę.
- Konwój Republiki. Mówi ci to coś? - Nie.
Berlin, ta dziewczyna, sfilmowała jednego z napastników.
- A ja jestem pewien, że to był górnik. - Tak mówisz?
Rafe, jeśli wiesz cokolwiek, lepiej mi to teraz powiedz.
Jeden ruch i przysięgam, że cię zabiję.
- Mój chrześniak. Potraktuj go łagodnie. - Nie widzę powodu.
Łagodnie? Przecież to ja mam...
- O tym właśnie mówię. - Chcę widzieć twoje ręce, Rafe.
- On nic nie wiedział. - Pozwoliłem ci mówić?
- Republika zabiła mu rodzinę. - Gdzie jest sprzęt?
W jego samochodzie.
Nolan, to moja wina. Nakręciłem dzieciaka głupią gadaniną.
To dobry chłopak. Po prostu go to przerosło.
Jak się okrada ludzi w masce i z bronią, to często się to źle kończy, Rafe.
Przykro mi. Zabił ludzi.
Gdy zabrali mi kopalnię, mogłem apelować. Ale to nie wchodziło w grę.
Uznano mnie za wroga, bo strzelałem do żołnierzy Republiki, chroniąc Irisę.
Nie wiem, czego oni od niej chcieli, i nie obchodzi mnie to.
Walczyłem o nią, bo tak należało zrobić.
Myślałem, że postąpisz tak samo ze mną.
Myliłem się?
Kapitan Rainier właśnie siedzi w budynku Darby
i naprawia dysk twardy z kamery, na której nagrano twoją twarz.
Jak tylko odzyska dane, twoja przyszłość w mieście się skończy. Jasne?
Wsadź swojego chrześniaka w transport i daj mu dość gotówki, by mógł zniknąć.
- Nolan. - Tak?
Dzięki.
Otwieraj celę.
- No proszę, gdzie to znalazłeś? - W małej jaskini w Wilczym Kanionie.
Nauczyłem się znajdować kryjówki rabusiów na Złych Ziemiach.
Najwyraźniej.
Gdybym był tobą, wysłałbym szybko ludzi do tej jaskini.
Wszystko elegancko...
z jednym, drobnym wyjątkiem.
Jak wyjaśnisz pył gulanitu na trupie mojego żołnierza?
To była ziemia.
Zastępca LaSalle twierdzi co innego.
Zastępca LaSalle.
Dałeś mi odznakę? Chciałeś ze mną pracować?
Jeśli wierzysz Tommy'emu, a nie mnie, proszę, daj mu odznakę.
Zatrzymaj ją. Ale masz wyjaśnić tę kwestię.
Chodź, młoda. Idziemy wyjaśniać kwestię.
Gdy mnie nie było, syn stanął na wysokości zadania.
Z przyjemnością więc ogłaszam, że odtąd będziemy pracować razem.
Wszyscy należycie do rodziny, ale mnie rozczarowaliście.
Zdradziliście mnie.
Zamiast słuchać rozkazów przysyłanych z więzienia, podążaliście za kobietą.
Za moją żoną.
Z całym szacunkiem, Favi Tarr, odpowiadaliśmy przed Alakiem.
Nie okłamuj mnie.
Co ma zrobić mężczyzna, gdy jego ludzie go znieważają?
Czy ma zarżnąć wszystkie swoje oddziały?
Nasi przodkowie na Casti stanęli przed tym samym problemem
i znaleźli mądre rozwiązanie.
Jeden poniesie przewinienia wielu.
Jeden żołnierz, jeden topór.
Jeden grób.
- A więc, vizu, kogo mam zabić? - Co?
Może Raigę? Jest z nami od pięciu lat.
- Przestań. - A może Giemo?
Niańczył cię. Zmieniał ci pieluchy.
Oczywiście zawsze wtedy narzekał.
Zawsze coś mu przeszkadzało.
Możesz zakończyć te narzekania.
Stondak Tiralo.
Powiedz Alakowi, co myślisz o jego rozgłośni radiowej, Ston.
- Uważa, że ta muzyka to shtako. - Podjąłem decyzję.
Zabij mnie.
Mogłem powstrzymać mamę, ale tego nie zrobiłem.
Byłem słaby.
Owszem, byłeś.
Ale jesteś moim dziedzicem.
Posprzątaj i otwórz namiot.
Josef, kupiłem ci bilet. Masz szczęście, to był ostatni.
Josef?
Rany, gdzie jesteś?
Nie odwracaj się.
Daj mi dane z kamery i sprzęt, a wszystko pójdzie gładko.
Skoro tak ładnie prosisz.
Miałaś mnie nie widzieć.
- Przyszła Amanda. - Wprowadź ją.
Twój chłopak, Nolan, mówi, że nieznani sprawcy są wciąż na wolności.
- Ta część o nieznanych to kłamstwo. - Mam z nim pomówić?
Nie ma potrzeby.
Znalazł sprzęt.
Tylko to się liczy.
Wiem, że tak nie myślisz.
Tak, jakby Republikę obchodziły moje traumy z dzieciństwa.
Gdy zamykasz oczy, czy widzisz żołnierzy z Kolektywu?
Tych, którzy cię zaatakowali?
Czasami tak. Tak mi się zdaje.
Ja widzę światło. Białe i oślepiające.
Światło Boga?
Nie, nic z tych rzeczy.
- To facet z wielką latarką. - Jaki facet?
Ten, który mnie zgwałcił.
Kiedy?
W Nowym Jorku. Wpisywałam dane w kwaterze głównej Republiki.
Raz wracałam późno do domu. Czułam, że ktoś idzie za mną.
Oślepił mnie latarką, zatkał ręką usta,
przyłożył broń do pleców i...
Nie wiem, co powiedzieć.
Nikomu o tym nie powiedziałam.
W polityce bycie ofiarą, słabość może zniszczyć karierę.
Dlatego milczałam.
Nie powiedziałam nawet narzeczonemu.
Biedny Connor nie miał pojęcia.
Connor? Connor Lang?
Tak.
- Znałeś go? - Wszyscy go znali. Albo słyszeli o nim.
Aha.
Życie wróciło do normy,
dopóki nie zaczął mi się spóźniać okres.
Pozwoliłam Connorowi wierzyć, że to jego dziecko.
Ale to coś we mnie rosło, więc się tego pozbyłam.
Connor nie mógł tego zrozumieć. Nic dziwnego. Okłamywałam go.
Nasz związek się rozpadł.
Razem z siostrą pojechałyśmy na zachód.
Reszta to już historia, jak to mówią.
Czemu mi o tym mówisz?
Nie chciałam, byś czuł się samotny. Nie jesteś sam.
To najmilsza rzecz, jaką ktoś kiedykolwiek dla mnie zrobił.
- Dziękuję ci. - Nie ma sprawy.
Ktoś porwał Berlin.
Znajdę ją i sprowadzę do domu.
Rabusie tego nie zrobili. Kogo chronisz, Nolan? Czy to Rafe?
- To sprawka Rafe'a McCawleya? - Nie.
To ci mogę obiecać.
Nie znalazłeś tego sprzętu w jaskini, prawda?
Tu mnie masz. Znalazłem go w mieście, w dziurze niedaleko Rayoon Gulch.
Pomyślałem, że gdybyś wiedział, że to nie rabusie, kazałbyś żołnierzom
przeszukać całe miasto. Ktoś by na pewno ucierpiał.
Gdybym cię wysłał do Reverie albo lepiej, odstrzelił ci łeb,
złamałbym Amandzie serce.
A nie chcę tego teraz robić.
Okłam mnie jeszcze raz, to rozważę zmianę postępowania.
Skończyłeś? Bo muszę ocalić pewną damę.
Dla ciebie, Rafe, okłamałem burmistrza i Tommy'ego.
Mam wobec ciebie dług.
Jak chcesz go spłacić, pomyśl, gdzie jest dzieciak.
- Mam kilka typów. -Pospiesz się. I, Rafe...
jeśli coś się stanie tej dziewczynie, jej krew będzie na naszych rękach.
Rozumiem.
- Tutaj powstają płyty. - To ciekawe.
Wszystkie prasy zrekonstruowałem z ocalałych części.
Dostałem je za bezcen. Teraz produkujemy 2000 kopii tygodniowo.
Tarr Traxx. Urocze.
Będę z tobą szczery, synu. Gdy dziś zaczęliśmy,
miałem nieco inne plany.
Widzisz te kanistry?
- Skąd się tu wzięły? - Kazałem je dostarczyć.
Miałem zamiar spalić to miejsce na popiół.
Twoja uległość matce zasługiwała przynajmniej na taką karę.
- Tato... - Ale wiele mi dziś pokazałeś.
To przedsiębiorstwo to przydatna przykrywka.
A ten teatrzyk, który zaprezentowałeś w namiocie?
Oddanie życia w zamian za swoich ludzi?
Bystry chłopak.
Daj mi rękę, synu.
Zaimponowałeś mi, Alak. A mi ciężko zaimponować.
Ale te wybryki nie mogą ci ujść bezkarnie.
Nie okłamałem cię ani razu.
Teraz, gdy spłaciłeś swój dług, zaczniemy razem od nowa.
Przyłóż sobie lód na rękę.
- Wczoraj wrócił do domu... - Christie...
- ...i już cię krzywdzi. - Nic mi nie jest.
Chcę, by cierpiał.
- To moja wina, okej? Sam się prosiłem. - Alak, nie zasłużyłeś na to.
- Nie rozumiesz. - Ależ rozumiem. Twój ojciec to potwór.
Przestań, dobrze?
Nie zrozumiesz tego! Nie jesteś Kastitjanką.
Naprawdę tak sądzisz?
Alak?
Co ci się stało w rękę?
To był wypadek.
Prędzej napluję na Świętą Księgę Casti,
niż otworzę ją ponownie.
Sam tak mówiłeś, czyż nie?
Odziedziczyłem ją po więźniu, który zginął przed swym czasem.
Byłem ciekaw.
Jakaż to kombinacja słów może sprawić, że ktoś poświęci swe życie za wiarę?
Zacząłem więc czytać, i ku mojemu zaskoczeniu
święte nauki dotarły do mej duszy.
Rayetso żąda, by każdy grzech został ukarany.
Fudano w akademii dobrze wpoili nam tę lekcję.
Ale ranienie swego syna...
- Zmieniłeś się we własnego ojca. - Mój ojciec zrobiłby coś gorszego.
Robił gorsze rzeczy.
Ale jego postępowanie dało mi siłę.
Spełniał przykazania świętych nauk, które towarzyszą nam od tysięcy vigo.
Nie bez powodu tyle przetrwały. Utrzymują porządek i równowagę.
Słowa, Datak.
To tylko stare słowa. Nic więcej.
Od kiedy cię znam, brakowało ci wyczucia równowagi.
Tak.
W przeszłości zakłóciłem równowagę więcej razy, niż chciałbym to przyznać.
Żałuję, że zabiłem pułkownika Marsha,
ale ty i nasz syn również źle postąpiliście.
A teraz, gdy wszyscy ukorzyliśmy się przed Rayetso,
możemy iść dalej. Wspólnie.
Jako rodzina.
Powinnaś mnie teraz objąć.
Przecięcie skały macierzystej spowoduje zawalenie kopalni,
a fala uderzeniowa wywoła... Nie będę tego czytać.
To kłamstwa.
To wszystko prawda.
Gdy ludzie zobaczą, że żołnierz Republiki to potwierdza...
zbuntują się.
Jeśli to prawda, mógłbyś sam to ogłosić.
Próbowałem. Mało nie zginąłem za pisanie na ścianie.
Napisałeś „Precz z Republiką”.
Jeśli chcesz wpłynąć na opinię publiczną, mów prawdę.
Mówi królowa propagandy.
Zabijanie niewinnych żołnierzy ci nie pomoże.
Żołnierze Republiki nie są niewinni.
Szeregowy Brandon Grabe miał żonę, Annabel,
- i dwoje dzieci. Rossa i Galena. - Zamknij się.
Sierżant August Crown wysyłał połowę żołdu matce i siostrzeńcom,
- których matka umarła w Ridgeback. - Cicho!
Nie będą mieli co jeść, bo zabiłeś ich żywiciela.
- Szeregowa Molly Chang... - Przestań gadać!
Próbujesz mnie wykiwać, zdziro?
Próbowałem być rozsądny!
Przesrałaś sobie.
Przepraszam.
Ej, młody!
Nie!
- Nolan, nic ci nie jest? - Bywało gorzej.
Nie ruszaj się. Pójdę po doktor. A my idziemy.
- Trzeba było wyjechać. - Defiance to mój dom.
- Nie mogę dać się wygnać. - Musisz.
A teraz zmykaj.
- Biegnij! - Co?
Uciekaj!
Wujku, musisz poprowadzić tych ludzi. Musisz ich zagrzać do walki.
Po prostu uciekaj.
Zwiewaj stąd!
Dziękuję.
Jak twoja głowa?
Kilka porcji kory wierzbowej i będę jak nowa.
Wiem, co dla mnie zrobiłeś. Doceniam to.
Osłoniłeś mnie przed kulą. Będę o tym pamiętać.
Przyjemność po mojej stronie.
- Dzięki Bogu. Jesteś cała. - Podziękuj jemu.
Dzięki za pomoc. Jestem ci wdzięczny.
Pamiętaj o tym,
gdy następnym razem będziesz chciał mi wbić nóż w plecy.
Hej.
A więc...
Ostrzegaliśmy go.
Sam zastrzelił gówniarza.
Josef nie żyje. Masz swoją zemstę.
- To za mało. - To nie Rafe cię skrzywdził.
Żyjemy w okrutnym świecie.
NATYCHMIASTOWY NAKAZ EKSMISJI
Witaj, najdroższy.
Nie odwracaj się.
Trzeba było zgodzić się na partnerstwo.
Tekst polski: Joanna Kaniewska